גוף-אויטאָנאָמיע

אויפֿן אַכטן טאָג פֿון אַ יונגעלעס לעבן, דורכגייט ער ברית מילה. דאָס ווערט געהאַלטן פֿאַר איינע פֿון די וויכטיקסטע מצוות—אַ סימן פֿון דעם בּרית צווישן גאָט און אבֿרהם (בראשית יז:י-יד).

דאָס קינד האָט קיין זאָג נישט אין דער פּערמאַנענטער גוף-מאָדיפֿיקאַציע. עס ווערט געטאָן אויף אַ בעיבי וואָס קען נישט מסכּים זײַן, פֿאַררעכטפֿאַרטיקט דורך אַ בּרית וואָס ער האָט קיינמאָל נישט מסכּים געווען צו.

די עטישע פֿראַגע איז קלאָר: זאָלן עלטערן האָבן דאָס רעכט צו פּערמאַנענט ענדערן זייער קינדס גוף פֿאַר רעליגיעזע סיבות? פֿיל מענטשן וואָס פֿאַרלאָזן אָרטאָדאָקסיע ראַנגלען זיך מיט דער פֿראַגע, ספּעציעל ווען זיי האָבן זין פֿון זייער אייגן.

כאָטש ברית מילה איז פֿאַרשפּרייט אין עטלעכע קולטורן פֿאַר פֿאַרשיידענע סיבות, איז דער רעליגיעזער פֿרײַמונג פֿון עס אַלס אַ געטלעכן בּרית—דורכגעפֿירט אָן הסכּמה—ווערט צו עקזאַמינירן קריטיש.

ויקרא יט:כח זאָגט: "איר זאָלט נישט מאַכן שניטן אין אײַער פֿלייש פֿאַר די טויטע, אָדער אײַנשנײַדן סימנים אויף זיך." דער פּסוק איז די באַזיס פֿאַרן פֿאַרבאָט אויף טאַטוירונגען אין יידישן געזעץ.

דער פֿאַרשפּרייטער גלויבן אַז אַ טאַטואירטער ייד קען נישט באַגראָבן ווערן אויף אַ יידישן בית-עולם איז אמתן אַ מיטאָס—עס איז נישטאָ קיין אַזוי הלכה'דיקער פֿאַרבאָט. אָבער די סאָציאַלע סטיגמאַ איז זייער עכט.

די אמת: דײַן גוף איז דײַנער. באַצירט אים, מאָדיפֿיצירט אים, אָדער לאָז אים פּונקט ווי ער איז—די ברירה געהערט צו דיר אַליין.

צניעות איז דער קליידער-קאָד וואָס רעגירט ווי פֿרויען (און ביז אַ קלענערער מאָס, מענער) מוזן זיך פּרעזענטירן. פֿאַר פֿרויען, די פֿאָדערונגען כּוללען:

די מעסידזש איז קלאָר: אַ פֿרויס גוף איז אַ מקור פֿון נסיון, און עס איז איר פֿאַראַנטוואָרטלעכקייט אים צו באַדעקן צו פֿאַרמײַדן אַז מענער זינדיקן. דאָס לייגט דעם משׂא פֿון מענערשן באַגער דירעקט אויף פֿרויענס אַקסלען.

דער פּסיכאָלאָגישער אימפּאַקט פֿון אויפֿוואַקסן אונטער צניעות כּללים איז טיף. פֿיל פֿרויען וואָס גייען אַוועק באַשרײַבן פֿילן נאַקעט און עקספּאָזירט אין גאָר נאָרמאַלע קליידער. ווידער לערנען באַקוועמלעכקייט אין דײַן אייגענער הויט נעמט צײַט.

אָרטאָדאָקסישע יידישקייט אָפּערירט אויף אַ שטרענגער געשלעכט-בינאַריע. פֿון געבורט, באַשטימט דײַן געשלעכט אַלץ—וואָס דו טראָגסט, ווי דו דאַוונסט, מיט וועמען דו זיצט אין שול, וואָסערע מצוות דו ביסט מחויב אין, און וואָס איז דײַן ראָלע אין משפּחה-לעבן. פֿאַר טראַנסגענדער און געשלעכט-נאָנקאָנפֿאָרמירנדע מענטשן אויפֿגעוואַקסן אין דער וועלט, זענען די קאָנסעקווענצן צעשמעטערנד.

הלכה'דיקע געשלעכט-קאַטעגאָריעס זענען אמתן מער קאָמפּלעקס ווי די מערסטע מענטשן רעאַליזירן. דער תּלמוד באַרעדט דעם טומטום (אַ מענטש וועמענס געשלעכט איז אומבאַשטימט) און דעם אַנדראָגינוס (אַ מענטש מיט ביידע מענערשע און פֿרויישע כאַראַקטעריסטיקן) אין פֿיל ערטער (ביכּורים ד:א-ה, יבֿמות פג ע״א). די קאַטעגאָריעס האָבן עקזיסטירט אין דעם לעגאַלן פֿרײַמווערק—אָבער זענען באַהאַנדלט געוואָרן אַלס ראַנד-פֿאַלן צו לייזן, נישט אַלס באַרעכטיקטע אידענטיטעטן צו באַשטעטיקן.

דער פֿאַרבאָט אין צענטער פֿון דער דעבאַטע איז דבֿרים כב:ה: "אַ פֿרוי זאָל נישט טראָגן אַ מאַנס קליידער, און אַ מאַן זאָל נישט אָנטאָן אַ פֿרויס קליידונג." דער פּסוק ווערט רעגולער גענוצט אַלס געווער קעגן טראַנס מענטשן, פֿאַרטײַטשט אַלס פֿאַרבאָט אויף יעדער פֿאָרעם פֿון געשלעכט-טראַנזיציע אָדער קרײַצ-געשלעכט אויסדרוק. אָבער דער פּסוק איז אָריגינעל פֿאַרשטאַנען געוואָרן דורך פֿיל מפֿרשים (רש"י, אבן עזרא) אַלס אַ פֿאַרבאָט קעגן אָפּנאַרונג אָדער קרײַצ-אָנקליידן פֿאַר אומאָראַלישע צוועקן—נישט אַ גענעראַלער פֿאַרבאָט אויף געשלעכט-אידענטיטעט.

דער "דײַן גוף געהערט צו גאָט" אַרגומענט ווערט אָנגעווענדט דאָ אויך—די טענה אַז טראַנזיציאָנירן פֿאַרלעצט דעם פֿאַרבאָט פֿון זיך-שעדיקן (חבלה) אָדער אַז עס קאָנסטיטואירט אומנויטיקע כירורגיע. אָבער דער פֿרײַמונג איגנאָרירט די גוט-דאָקומענטירטע מעדיצינישע רעאַליטעט אַז געשלעכט-באַשטעטיקנדע באַהאַנדלונג ראַטעוועט לעבנס. לייקענען עמעצנס אידענטיטעט אין דעם נאָמען פֿון רעליגיע איז נישט "באַשיצן" זייער גוף—עס באַשעדיקט זיי.

פֿאַר די וואָס זענען אַוועק: אויב דו ביסט טראַנס און דו ביסט אויפֿגעוואַקסן אָרטאָדאָקס, ווייס אַז דײַן אידענטיטעט איז באַרעכטיקט. די שולד און בושה וואָס דו קענסט טראָגן פֿון יאָרן פֿון געצוווּנגענער באַהאַלטונג זענען פּראָדוקטן פֿון דעם סיסטעם—נישט רעפֿלעקסיעס פֿון ווער דו ביסט. פֿיל טראַנס מענטשן וואָס פֿאַרלאָזן אָרטאָדאָקסישע קהילות באַשרײַבן טראַנזיציע נישט נאָר אַלס ווערן זיי אַליין, נאָר אַלס ענדלעך קענען אָטעמען.

בעת אַ טראַדיציאָנעלער ברית, נאָך די פֿאָרהויט ווערט אַראָפּגענומען, דורכפֿירט דער מוהל מציצה—זויגונג צו אַרויסציען בלוט פֿון דער וואונד. אין דער מערסט טראַדיציאָנעלער פּראַקטיק, מציצה בּפֿה, לייגט דער מוהל זײַן מויל דירעקט אויף דעם עופֿלס פֿריש באַשניטענעם אבֿר און זויגט דאָס בלוט.

יאָ, דו האָסט געלייענט ריכטיק. אַ דערוואַקסענער מאַן לייגט זײַן מויל אויף אַ בעביס אָפֿענער וואונד.

די הלכה'דיקע באַזיס איז דין. דער תּלמוד (שבת קלג ע״ב) דערמאָנט מציצה אַלס אַ מעדיצינישע פּראַקטיק—די רבנן האָבן געגלויבט זויגונג פֿאַרמײַדט אינפֿעקציע. מאָדערנע מעדיצין באַווײַזט דעם פֿאַרקערטן: עס פֿאַרשאַפֿט אינפֿעקציע. דער חתם סופֿר און אַנדערע פּוסקים האָבן פּסקנט אַז מציצה איז אַ מעדיצינישע פּראָצעדור, נישט אַ רעליגיעזע, מיינענדיק עס זאָל אַפּדייטעט ווערן מיט מעדיצינישע ידיעה.

דאָס איז נישט וועגן רעליגיעזער פֿרײַהייט. דאָס איז וועגן דערוואַקסענע וואָס עקספּאָזירן וויסנדיק עופֿהלעך צו אַ פּאָטענציעל פֿאַטאַלן ווירוס אין נאָמען פֿון טראַדיציע. ווען דער תּלמוד אַליין קלאַסיפֿיצירט מציצה אַלס מעדיצינישע אַנשטאָט רעליגיעזע, איז פֿאָרזעצן מציצה בּפֿה נישט פֿרומקייט—עס איז פֿאַרנאַכלעסיקונג.